Rob is kwijt.....

Vanochtend lag ik wakker. Nog lekker een uurtje liggen voordat de wekker af zou gaan. Tja, dan sukkel je in slaap en droom je de raarste dromen (vind ik altijd).
Zo ook nu. Opnieuw dook er een babyzoontje op. Dit keer met naam: Robin. (Rob klinkt dan wel lekker bij de blognamen van mijn zoons ;-)  ) Nu zal je denken: nou en, wat maakt mij dat uit. Maar er kwam een angst in voor, die alle moeders (ouders)  niet willen: mijn Rob was kwijt!
We waren in een zwembad. Eén of andere gek gooide een boodschappentas als lolletje leeg in het water (?????Hoezo idiote droom...) en dus vertrok ik direct met Rob uit het water want de gebroken eieren lagen in het water! Snel onder de douche want rauwe eieren...(waar je al niet aan denkt in je slaap...) Goed, om een lang verhaal kort te maken: uiteindelijk was ik mijn kleine mannetje kwijt in een overgrote kleedkamer mét zwembadjes en al! Vol met baby's zoals hij.....slik. Jan hing aan mijn armen. Ook bang, natuurlijk.....

Die angst: die bleef toch even aan me hangen! Oké, nog net voor de wekker ging vond ik hem.
Volgens mij was dat meer een bewuste actie van mijn brein om goed te eindigen.... ;-p

Maar die angst. Je kind kwijt zijn....daar moet je toch helemaal niet aan denken. En dan ook nog eens bij water! Om nachtmerries van te krijgen!

afb. morguefile

Mijn baby in mijn droom.....

afb.morguefile

Het gebeurde me al meer....en vannacht was het weer zover.
Ik droomde van een nieuw kindje....wat natuurlijk op mijn leeftijd helemaal niet meer echt actueel is. Bedoel: mijn mams was al "jaren"oma......
Maar toch heb ik die kriebel nog wel hoor: als ik zo'n pasgeboren kindje zie of in mijn armen hou: ach...wat zou ik nog graag een keer .....
En nee, niet alleen die babytijd, het blijft allemaal leuk. Ik hoor het zo vaak dat mensen dan zeggen: lief, zo'n baby, maar ik moet er niet meer aan denken...
Nou, dat geldt voor mij dus echt niet. Ik vind het heerlijk zo'n klein hummeltje wat helemaal afhankelijk van je is. Daarna die ondeugende peutertjes, die ondernemende kleutertjes, die slimme eh...ja, hoe noemen we dat nou eigenlijk? Schoolkind, wat ik weleens tegenkom, vind ik zo'n rare benaming. Maar goed, jullie snappen hem...en ja, ook die pubertijd heeft zijn eigen superkanten. Alleen al de gesprekken die je kan voeren op een totaal ander niveau dan met je kleintjes. Heerlijk!
Ieder kind heeft zijn eigen prachtige dingen, ongeacht leeftijd én karakter en ga zo maar door!

Nu denken mensen bij mij ook vaak dat ik dan nog wel een meisje zou willen....nee, dus. Ik ben altijd blij geweest dat je geen keus hebt. Wat zou je moeten kiezen? Natuurlijk had een meisje erbij leuk geweest, maar nog zo'n heerlijk mannetje is minstens net zo leuk. En eigenlijk vind ik het wel wat hebben: al die mannen.

En als we het dan over mijn dromen hebben...het kindje in mijn dromen was niet één van mijn kinderen. Het was duidelijk een "extra" kind. En jawel: zoals die vorige keren: het was een zoon!

Ik een jongensmoeder in hart en nieren? Ja dus ;-)